భారీ తారాగణంతో, నమిత్ మల్హోత్రా నిర్మాణంలో వచ్చిన రామాయణం ఫస్ట్ పార్ట్ ప్రస్తుతం సోషల్ మీడియాలోనూ, పబ్లిక్‌లోనూ బాగా హాట్ టాపిక్‌గా మారింది. ఒక హిస్టారికల్ అండ్ ఆధ్యాత్మిక కలబోసిన మహోన్నత కథను ఈ తరం వారికి సాంకేతికతకు యాడ్ చేసి చెప్పడంలో దర్శకుడు నితీశ్ తివారీ చేసిన ప్రయత్నం చాలామంది ప్రశంసలు అందుకుంటోంది.
కథ పరంగా అందరికీ తెలిసిన విషయాలే అయినా సరే, దర్శకుడు కథనాన్ని నడిపిన తీరే ఎప్పుడూ ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది. ఈ మూవీలో డైరెక్టర్ దానిని బాగానే క్యాచ్ చేశాడని చెప్పొచ్చు. అయోధ్యలో శ్రీరాముడి బాల్యం, కైకేయి వరాల వల్ల చోటుచేసుకున్న పరిణామాలు, సీతారాముల అరణ్యవాస ఘట్టాల వరకు ఈ మూవీలో ఆకట్టుకునేలా మలిచారు. ముఖ్యంగా విరామానికి ముందు వచ్చే కీలక పరిణామాలు రెండో భాగంపై విపరీతమైన ఆసక్తిని పెంచుతాయి.
సినిమాకు రణబీర్ కపూర్, యశ్ నటన మెయిన్ పిల్లర్లుగా నిలిచాయి. రాముడి పాత్రలోని ధర్మనిష్ఠను తనలో ఇముడ్చుకున్నాడా అన్నంతగా రణబీర్ జీవించగా, రావణుడిలోని అహంకారం, పరాక్రమాన్ని యశ్ తనదైన శైలిలో చూపించాడు. లక్ష్మణుడిగా రవి దూబే, దశరథుడిగా అరుణ్ గోవిల్ తమ పాత్రలకు పూర్తి న్యాయాన్ని చేశారు. సీత పాత్ర మరింత ఎమోషనల్‌గా తీర్చి దిద్ది ఉంటే బాగుండేది. అరణ్య ప్రాంతంలో వచ్చే పోరాట ఘట్టాలతో పాటు, విజువల్ ఎఫెక్ట్స్ యాక్షన్ ప్రియులను అలరిస్తాయి.
అయితే రామాయణంలో ఎప్పుడూ అసలైన ఆత్మగా నిలిచే భావోద్వేగాలను, ధర్మ-అధర్మాల మధ్య జరిగే మానసిక సంఘర్షణను ఇంకాస్త లోతుగా చూపించి ఉంటే సినిమా రేంజ్ మరోలా ఉండేది. డైరెక్టర్ భావోద్వేగాల కంటే దృశ్యాలకే ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్ ఇచ్చినట్లు అనిపిస్తుంది. అలాగే బ్యాక్‌గ్రౌండ్ స్కోర్ కొన్ని సీన్లలో ఇన్వాల్వ్ అయ్యేలా చేయలేకపోయింది.